Ik ben weer thuis. Een avontuurlijke reis is afgelopen. De warmte zit nog in het lijf. Gisteren met die warmte 's morgens vroeg aangekomen. Lijf dacht aan de 30 graden van Bali en Kuala Lumpur. De realiteit liet 12 graden op de buitentemperatuurmeter zien. Bijna 20 graden kouder. KOUD.
De ervaringen dringen door in mijn geest en zullen zich ongetwijfeld uiten als ik weer langer in Nederland ben. Dat doet het nu al. Ik kijk Knevel en van den Brink en hoor over komkommers die in Duitsland al 14 mensen het leven heeft gekost. We vinden het verschrikkelijk en maken ons er druk om. Maar er zijn zoveel mensen die omkomen van de honger. Ik heb het niet rechtstreeks gezien, maar wel de armoede. Maar ja, hier is het 'ver van mijn bed': 10.000 km of 14 uur vliegen.
Ik zie een item over de mogelijke bezuinigingen op het pgb. Mensen die ziek of gehandicapt kunnen zorg inkopen voor de noodzakelijke ondersteuning. Dan denk ik aan de oom en tante waar we thuis zijn geweest. Met de verkoop van hun mooie huis hebben ze een nieuw huis laten bouwen. Om met hun dochter en haar gezin is een dubbel huis in te kunnen wonen. Maar ook zodat de dochter en haar gezin kunnen zorgen voor hun pensioenloze ouders. En dan maar hopen dat ze nog lange tijd zonder ziekte of grote gezondheidsproblemen kunnen blijven. Want het zorgstelsel is abominabel.
Ik lees een blog van een bekende over een reis die hij maakte voor Compassion. Hij maakt een foto van een meisje dat hem bloemen verkoopt. Compassion moet hem meedelen dat zijn niet in het project valt. Ik denk terug aan het kleine meisje dat we in Bali tegenkwamen terwijl we iets zaten te drinken. Ze verkocht armbandjes. Mijn schoonzus vroeg hoeveel ze kostten en hoeveel ze had. Ze waren samen 2,50€. Mijn schoonzus begon af te dingen. Het meisje begreep het en ze kwamen uit op 2 euro. Mijn zoon zei daarna dat hij dat niet had gekund. Zo'n hartbrekend meisje en dan toch afdingen. Maar ja, ze woont in dit land waar het normaal is om af te dingen. Kiezen tussen alles afgedongen verkopen of niets verkopen. De keuze is snel gemaakt. Ga maar snel aan mama geven zeiden we. Ze knikte. Een kwartier later stond ze er weer. Met weer zo'n bos. Heb je het geld netjes opgeborgen? Ze knikte en wees op de achterzak van haar kleine broekje. De druppel op de gloeiende plaat. Het meisje dat er net niet bij hoort. Allemaal redenen om te bedenken dat onze systemen oneerlijk zijn. Maar met het weinige wat we hebben of kunnen, kunnen we in ieder geval bij een iets betekenen. Al is het maar een beetje aandacht.
En zo zal onze reis nog wel eens vaker oprispingen geven. Wie weet zal ik de lezer daarvan op de hoogte brengen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten