Bali ervaringen

Gisteren na wat rustige uitrustdagen weer wat langer onderweg geweest. Nog wat laatste snuisterijen gekocht voor de allerkleinsten onder ons. Pasgeborenen met Bir Bintang Bali?
Daarna moesten en zouden we een laatste toeristische attractie zien. We hadden al een paar dagen gezocht, gevraagd en niet gevonden. Eergisteren vonden we het op internet: een restaurant waar we slang konden eten. Dat moet je hebben gedaan hier. Iets wat een delicatesse is, maar door weinigen wordt genuttigd. Het lag verscholen aan de By Pass, zeg maar de rondweg rond Kuta. We vroegen de chauffeur mee, maar die had er geen trek in. Achteraan het restaurant konden we de dieren bekijken. Een jongen speelde behendig met de pythons, de cobra's en de mamba's. Niet zo gevaarlijk als het lijkt, want ze worden regelmatig 'gemolken' voor de aanmaak van medicijnen. We konden ze nog net niet vers uitzoeken. Ze worden elke ochtend geslacht.
We kozen voor gebakken python, cobra en krokodil. Hoe smaakt dat nou? Cobra en python als een zachte kip. Maar dan ook weer heel anders. Krokodil was meer visachtig en vonden we bijna allemaal het lekkerste vlees. De slangen moesten we heel erg afkluiven. Veel bot, weinig vlees. Daarom kozen we ervoor nog een keer sate van python te bestellen. Wisten we zeker dat er geen bot aan zat. Tja, en als je dan toch bezig bent, doe je er gelijk nog iets anders onbekends bij: vleermuis. Die laatste had de sterkste smaak. Die bleef hangen in je mond. Een soort rundvlees maar dan nog sterker en bitterder van smaak. Goed, dat was de ervaring van de dag. Dachten we.
We gingen met de bus weer naar huis. De chauffeur die we voor de hele dag voor 150.000 rupiah hadden besteld (12 euro) draaide bij een afslag naar rechts om om te keren. We stonden naast een andere auto. Links naast ons plaatste een touringcarbus zich om dezelfde richting in te slaan. Hij stond krap naast ons. Hij reed verder de weg op om de bocht te maken. Onze chauffeur zag het tegemoetkomend verkeer niet meer en reed een meter verder. Ineens begon de bus naast ons de bocht te nemen. Zonder om te kijken. We zagen het al aankomen. De bus reed te dicht langs ons. En na enkele seconden schuurde de bus zich aan ons busje. Knal. Juist ja. Dit is dus een botsing in Indonesie. We werden gemaand aan de kant van de weg te gaan staan. Onze chauffeur en de buschauffeur stapten allebei uit. Schoonzus Joyce ook. Wij bleven wijselijk binnen. Als ze toeristen zouden zien.... De buschauffeur begon onmiddelijk van achter uit zijn keel te schreeuwen tegen onze man. Joyce ertegenin. Het was duidelijk de schuld van de bus. Getuigen bevestigden het. Maar ja, dit is Indonesie. Rijk tegen arm. Groot tegen klein. De busman was niet te overtuigen. Politie inschakelen? vroeg Joyce aan de omstanders. Ze schudden hun hoofd. Geeft alleen maar meer moeilijkheden, zeiden ze. Voordat we het wisten, stapte de buschauffeur weer in en reed weg. Er was geen afspraak gemaakt. Geen verzekering tussen gekomen. Ieder voor zich. Onze man zat in zak en as. Zuchtte en sloeg zich op het hoofd. Maar hij had niets anders kunnen doen. Het was zijn schuld niet. Daar zou zijn baas geen rekening mee houden. De schade zou op zijn luttele salaris worden ingehouden. Daar ging zijn inkomen. Hoeveel de schade zou kosten? Hij schatte 500.000. We keken even in onze portemonnees. En besloten per persoon 50.000 te geven. Joyce gaf het hem bovenop de regulier afgesproken prijs. Hij telde, keek haar aan en zei dat het veel te veel was. Als bijdrage in de onkosten, zei ze. De tranen kwamen nog net niet uit zijn ogen. Een voor een ging hij bij ons langs om ons met een ferme handdruk tr bedanken. 300.000. Was dat nou nodig. Maar ja, wat is nou 25 euro als bijdrage in de onkosten?
Snap je nou dat ik niet in Indonesie wil wonen, zei Aneta later tegen me. Dat begreep ik. Een land waar het gaat om ieder voor zich, maar meer nog waar de rijke in alles heerst over de arme. Later zagen we een dure Hummer op een parkeerterrein staan. Die zou de bus niet omver hebben gereden. Het is niet anders.