Op de plantage

Gisteren kwamen we dus aan bij de Kalibaru Cottages waar we een korte nacht zouden verblijven.
Voordat we onze intrek namen in ons cottage, gingen we eerst langs bij een grote plantage van 25 hectare. De plantage bleek te zijn opgericht om kinderen aan scholing te helpen. Overal liepen kinderen, oud en jong. We werden verwelkomd met koffie, lemper (kleefrijst met vlees erin) en een oliebol met abrikozenjam. We lieten het ons heerlijk smaken na de lange reis.
Tijdens de koffie werden we vermaakt door kinderen die dansen uitvoerden. Na de koffie kregen we uitleg over wat er allemaal door de kinderen werd gemaakt. We konden dat kopen, net zoals allerlei kruiden.
De kinderen begonnen zich te vervelen en begonnen op hun manier een praatje. Wat mijn naam is. Rick antwoordde ik. Rick, rick, rick, herhaalden ze. Na verloop van tijd was een van de kinderen zo creatief dat ze zei 'Rick, oohh rikketikketik. Waarop alle andere kinderen, vooral in giechelen uitbarstten. Na het nog tien keer te hebben uitgesproken, begonnen ze een ander spelletje. Juffrouwtje rikketikketik, duidelijk het leidertjevan het groepje, ging achter mij staan en plaatste plotseling twee vingers in mijn zij. Ik had het al door, maar speelde het spelletje mee. Dat gaf opnieuw een giechelbui onder de
meisjes. Weer werd het tien keer herhaald. Daarna kregen ze, scherp van zintuigen, oog voor iets anders raars aan mij. Ze wezen op mijn oksels waar iets onder groeit. Ik ben nog van de oude stempel, dus dat klopt wel. Bau, zei een meisje. Dat stinkt, vrij vertaald. Ik knikte naar haar: bau enak (lekkere geur). Weer geschater. Tja toen moesten zij weer aan het werk en wij de plantage in.
Na ons eerst flink te hebben ingesmeerd met Deet om de muggen tegen te houden, kregen we uitleg over alle daar groeiende planten en bomen. Kokosnootpalm waar heel veel palmsuiker uit wordt gehaald. En verder alle bekende kruiden en vruchten die je hier kunt vinden. Koffie en cacao vond ik het meest interessant. We werden bij de rondleiding extra geholpen door wat vaste bewoners. Een jonge vrouw had het eerdere tafereel blijkbaar gezien, want toen ik haar voor de tweede keer zag, kreeg ik ineens een tik in de rug. En dan heel onschuldig kijken alsof er niets is gebeurd. Als je mensen als mens benadert, komen ze vanzelf los en is er buiten spreektaal ruimte voor de taal van humor zonder dat er iets achter gezocht moet worden.
De plantage was in een woord prachtig. Alles wat je maar kunt bedenken in deze omgeving stond of groeide er. De laatste was een wandeling op een sawa. Konden we van dichtbij zien wat we zo vaak op onze reis langs de kant van de weg zagen. Ik liep achteraan. We kwamen weer op de weg waar onze bus stond. Ik verwelkomd met Aah... Rikketikketik!
Zo kwamen we bepakt en bezakt met nog meer spullen aan op de cottage. Na een heerlijke maaltijd snel eten, want we wilden vroeg op de boot zijn: om vier uur zouden we vertrekken. 3 uur opstaan. Moe van de dag die vroeg begon op de Bromo en een nacht bijna niet slapen, viel ik om half negen alweer in slaap.