Vandaag dus even een rustdag. Voor Aalt helemaal, want we zagen hem om halfnegen aan het ontbijt, maar na twee witte tosti's kwamen er toch weer buikkrampen opzetten. Hij is dus helemaal plat gebleven tot nu toe.
Voor ons was de rustdag nog wel auto in-auto uit. Eerst gitaar, hoes en snaren gekocht voor familie waar we een paar dagen geleden waren.
Daarna naar het graf van de oudste broer van mijn schoonmoeder en de vader van Erwin die de dagen in Bandung met ons optrekt en allerlei praktische zaken voor ons regelt. Het graf lag helemaal aan de zijkant van de begraafplaats. Dat betekende opnieuw over allerlei graven heen stappen, door struikgewas heen. Totdat we er eindelijk waren. Begraafplaatsen worden hier door zwervers als tijdelijke rust- en eetplaats gebruikt. Dat bleek wel uit alle rotzooi die we tegenkwamen. Overigens niet alleen verblijfplaats voor mensen bleek al snel. Ergens halverwege stond een geit bovenop een graf te grazen. Vreemde gewaarwording op zo'n plaats.
Na deze plichtpleging een halfuur verder weg over de rondweg van Bandung. Daar kwamen we aan op de begraafplaats van de vrouw van de oom. In Indonesie zijn de begraafplaatsen van moslims en christenen strikt van elkaar gescheiden. Deze plaats lag op een hoge heuvel. Ook dit graf lag aan het uiteinde. Opvallend was de soberheid van de plaatsen ten opzichte van de anderen die we tot nu toe hadden gezien. Geen overdekkende grafzerk met rondom stenen. Alleen een verhoging waarop gras groeide en wel een grafsteen. Als ik met de rug naar het graf toe stond zag ik een prachtig uitzicht over een deel van Bandung.
Daarna snel naar de zus van Erwin. Ze verwachtte ons al in haar huis met vijf slaapkamers. Het huis lag in een buitenwijk van Bandung. Het kwam mij al wat voor als platteland, maar dat bleek niet zo te zijn. We werden verwelkomd in het huis na eerst se schoenen te hebben uitgedaan. Eerst de koele zitkamer. Daarachter de huiskamer met tv en de keuken. Daar tussendoor en verder achter de slaapkamers. We moesten toch vooral in de koele zitkamer gaan zitten.
Er werd fruit en lekkers voorgezet. Nangka en zoete banaan. Cassave en zoete cake. Daarbij dronken we thee zonder suiker. De anderen praatten met elkaar in het Indonesisch. Ik wilde even wat anders dan binnen zitten. Dus liep ik naar buiten om eens te kijken hoe mensen leven. Iedereen zat buiten. Ik liep naar de straat toe. Passeerde enkele huizen. Groette hen vriendelijk met een salamat pagi, goedemorgen. Ze knikten vriendelijk terug. Achter mijn rug hoorde ik dat ze elkaar bevroegen of ik Engels was. Iets verderop stond een wat groter gebouw. Er werd aan gewerkt. Onze chauffeur zat daar, met wat anderen. Ik ging erbij zitten. Het bleek een school te zijn. Niet lang daarna kwam onze groep ook aan. We gingen weer weg. Ze bleken me kwijt te zijn geweest. Mar goed, ze weten dat ik niet in zeven sloten tegelijk loop, zeker hier niet.
Door naar de volgende stop: het gezin waar we de gitaar gingen afleveren. Wat waren ze blij, maar toch vooral verbouwereerd dat ze dit kregen.
Laatste stop voor deze middag was de Hoog Catharijne van Bandung. Het werd behoorlijk verbouwd. Temidden van de verbouwing ging de verkoop door. Alle verkopers met monddoekjes voor, vanwege het rondwaaiende stof. Op de derde etage was een grote eetgelegenheid waar we ook onze favoriete bami konden krijgen. Dit is bami waarbij ook grote rundvleesballen horen. Die bami hadden we gisteren ook al gegeten, maar toen moesten we de grote ballen met een vergrootglas zoeken. Ze
Waren klein gesneden aldus de bediende in het hotel. Daarom waren we blij hier wel de ballen te ontwaren. Na een korte eetpauze gingen we nog wat winkeltjes langs en besloten dat het genoeg was geweest voor overdag. Rust tot vanavond acht uur.
Iedereen was moe en Aneta en ik keken elkaar aan. Waarvan? Bus in bus uit. Dus besloten we zelf Bandung te voet te verkennen. Dan leer je de stad veel beter kennen. We kwamen onder andere uit op een kleinere overdekte pasar. Net
Zo warm. Net zo geurzaam. Maar leuk en goedkoop. Twee riemen voor omgerekend twee euro twintig (50.000 roepia), waarbij we ook nog 10.000 roepia hadden kunnen afdingen. De verkoper vond het nog leuk ook en dankte ons hartelijk. Was waarschijnlijk nog veel te hoog betaald!
nu nog even een uurtje voordat de bus weer klaar staat om ons dichtbij het station naar het restaurant te brengen. Ben benieuwd wat vanavond weer brengt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten