Familie bezoeken. Dat doen we deze dagen veel. Gisteren spande de kroon. Stap om halftien in de bus en je bent er om halftwee. Na het bezoek aan het graf van schoonvader is het dan halfdrie als we bij de familie aankomen. De hele kinder- en kleinkinderschare is er inclusief aanhang. Makan.. Ga maar eten. Dat doen we graag, want hier wordt nog echt gekookt. Met handen en voeten proberen contact te krijgen met de familie. Oom en tante spreken vloeiend Nederlands. Oom zoekt nog een goedkope 2ehands Hawaiaanse gitaar. Is in Indonesie niet meer te krijgen. Wie heeft er een of kent er een?
Tijdens het kletsen en eten zit ik buiten. In het begin is het nog droog. Er komt een groep kinderen langs. Als ze mij voorbij zijn rennen ze snel weg en hoor ik veel gegiechel. Zo'n blanke in je dorp is toch een bezienswaardigheid!
Na drie uur moeten we weer gaan. Nu al? Waarom zo snel? Tja drie en een half uur terug rijden. Dat kan niet anders. Jammer maar waar. Afscheid. Sampai Jumpa. Tot ziens. Zullen we sommigen in levende lijve nog terug zien? We weten het niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten