Thuis bij familie en vrienden

De afgelopen dagen zijn we bij diverse familieleden en vrienden thuis geweest. Een wereld van verschil waren de bezoekjes van eergisteren- en gisterenavond.
Eergisteren gingen we bij een nicht op bezoek. Schrik niet van de kleine ruimte, waarschuwde onze schoonzus ons. Dus ik stelde mij in op een klein huis. We kwamen door de poort naar binnen. We liepen de ingang in en kwamen in een groot en hoog vertrek. Hoogte zeker tien meter. Midden in het huis een grote trap naar de eerste verdieping die als een balustrade toegang gaf aan de slaapkamers. De huiskamer was naar schatting tien bij vijtien meter. Er stonden drie grote banken. Voor die grote ruimte was er een noodzakelijke superbreedbeeld tv opgesteld. Buiten was er een veranda en een grote mooie tuin. Linksonder in die tuin een vertrek voor de Babu, de verzorger van het huis. Verder nog een keuken waar mijn zoon die kok is de vingers bij had afgelikt. Ondanks deze luxe werden we met hartelijkheid en gastvrijheid ontvangen. Pisang goreng (gebakken banaan) en een vrucht die ik nog niet had gegeten, maar wel lekker was om te eten. En verder werd iedereen verwend met Jenkol aangelengd met koffie.
Gisteren gingen we op bezoek bij een oude buurjongen (inmiddels ook al op leeftijd) en zijn gezin met twee kinderen van 30 en 24 jaar. We kwamen door eenzelfde poort als de dag ervoor. De verrassing van het bezoek is groot. Hun huis bestaat uit twee ruimtes. We werden verwelkomd in een ruimte met wat stoelen. Tuinstoelen werden aangesleept. De grootte van de kamer was twee bij vijf. De kamer was verdeeld in twee. Later maak ik foto's van het achterste deel en zie dat de anderen op een bed zitten. Tegenover het bed is nog een tweede ruimte waarin fietsen staan: de schuur. De gastheer verontschuldigt zich en draait snel een spaarlamp in de fitting boven. Hij verklaart dat dit nodig is, omdat het hier vochtig is. Ik kijk naar de wanden en zie inderdaad de tekenen van vocht: opgedroogde druppels en een wand groen uitgeslagen. In de hele ruimte staat 1 zelfgemaakt wandmeubel waarin de belangrijkste spullen liggen: een bijbel, medicijnen en wat andere kleine spullen. Hier geen tv, geluidsinstallatie of iets dergelijks. Wel nog een koelkast naast het meubel. Aan de wanden zijn alle tekenen zichtbaar van een christelijk gezin: een schilderij van Jezus, een kalender van een kerk.
Ook hier diezelfde hartelijkheid als gisteren. Iedereen is welkom. Willen we geen drinken? Nee, we hebben genoeg gegeten en gedronken. We maken kennis en leren elkaar kennen. Ook al is het handen en voetenwerk, we herkennen elkaar in het geloof dat we delen. Er staat een gitaar waar de jongste zoon op speelt. Hij excuseert zich. De normaal zessnarige gitaar heeft er maar drie. De rest kan niet worden gebruikt. De hals is krom getrokken. Aan het einde bidt de dochter voor ons met een intentie die een diep en intens geloof verraadt.
Verschillen zijn er in dit land. Maar de hartelijkheid is verwarmend, waar je ook komt! We besluiten na afloop dat we maandag nog even bij het laatste gezin teruggaan met een hier aan te schaffen nieuwe gitaar.