Vroeg weg. Op naar Depok. We gingen schoonvader echt begraven. Al vroeg waren we bij de oom en tante waar we de vorige dag waren. Nog een tante rijdt met ons mee. Herkenbaarheid voor veel van mijn reisgenoten. Kijk hier weet je nog. Ja daar het voetbalveld. Alle sawa's zijn huizen geworden. Dorp is stad geworden. Maar sommige dingen zijn nog precies als vroeger. Zo ook de begraafplaats waar we aankomen. Denk niet aan Nederland als je daar aan denkt. Graven overal en nergens. Rommel hier en daar. Nog meer waar ik maar niet van vraag wat het is. We hebben afgesloten kleding aan, want er kunnen door alles wat er ligt veel muggen rondzwermen. Dat laatste valt mee, maar de warmte door de dubbele kleding zonder korte mouwen of pijpen zorgt al snel voor zweetdruppeltjes overal waar het maar kan. We komen bij het graf van de ouders en broer van (o)pa. De directe familie moet op de rand van het graf gaan staan. Drie kwart van de schoenen passen er op (mijn maat). Acrobatiek langs het graf terwijl warmte en emotie hun werk doen. Er wordt door de dominee een korte liturgie gedaan met liederen in het Indonesisch die we ook in onze taal kennen. We kunnen ons nog inhouden, maar op het momenr dat de urn in het graf daalt komt er toch wel een enkele traan boven. Na afloop bedanken we de dominee en aanwezigen met een eerder gekocht doosje broodjes en lekkers van Dutch Bakery. We praten nog wat na en ik kijk naar hoe de begraafplaats eruit zien, met alle graven opgesteld in ouder Nederlands en Indonesich.
Daarna gaan we verder voor iets wat we de rest van de dag doen: familie bezoeken. Een prachtige gelegenheid om de cultuur van het land te leren kennen. Iedereen mag zitten. We worden getrakteerd op lekkers. Weer op de terrassen buiten het huis. Ik mag de huizen van binnen zien. Zoals eerder grote huizen die naar binnen zijn gebouwd. Voor mij is een huis interessant. Ze hebben er een kerk bijgebouwd waar de Bethel Pinkstergemeente samenkomt. Een lege ruimte met een podiumpje en klapstoelen aan de wand. Hier wordt gewerkt en geleefd. We mogen ook daar bij elkaar zitten. We zeggen dat we even blijven. Geen probleem. Water wordt aangesleept. Een brommer gaat snel weg en voordat we weten staat ee verse bamisoep op tafel. Teveel om op te eten dus ik mix er een met Aneta. Ik eet met stokjes en al.
Na de vele familiebezoeken gaan we op pad naar Bandung. Niet over de snelle tolweg, maar over de mooie bergweg. Helemaal omhoog. Met alle s-bochten van dien. En het verkeer blijft hetzelfde. Wie kan inhalen doet het. Soms ook ergens in een bocht. Gelukkig heb ik vanochtend nog veilig in Jezus armen gezongen en neem het letterlijk. Wat er ook gebeurt: ik ben daar veilig. En de chauffeur is zeer ervaren bovendien.
Bovenop de berg laden we uit voor een maaltijd en prachtig uitzicht. Daarna nog twee uur door het donker rijden. Nou ja, donker... Als je mee rijdt, zie je de vaak grote lichten van tegenliggers in het duister. Knap dat onze chauffeur zich daar zo goed door heen manouvreert. Halftien zijn we er. Een drukke dag sluiten we af. Morgen iets rustiger doen. Zeggen we...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten