5 mei waren we ook naar een grote overdekte markt gegaan, de Pasar Basar. Bekend in Bandung omdat de spullen daar spotgoedkoop zijn. Dus als je goedkope souveniertjes wilt kopen, weet je waar je moet zijn.
We komen binnen. Het is warm. Er lopen heel veel mensen. Door de warmte hangt er ook een geur waar je de eerste minuten even aan moet wennen. Combinatie van eten, kleding en vooral zweet. Maar de bezienswaardigheid van zo'n grote markt is het waard. Bezienswaardigheid is trouwens wederzijds. We worden door bijna alle verkopers nagekeken. Achter onze rug wordt er gepraat. De een wijst de ander op die buitenlanders die door de pasar lopen. Blijkbaar komen hier niet veel niet-Indonesiers. Om de haverklap worden we aangesproken. Willen we dit niet kopen of dat. Nee, dat hoeven we niet. Er is van alles, maar vooral kleding. Opvallend veel Arabische kledij. Later horen we dat zelfs Maleisiers speciaal hierheen komen om die kleding aan te schaffen.
Een leuk gezicht is bij een kraampje met voetbalkleding. We schaffen er een flink aantal aan. En dan begint het spel. Mijn schoonzus zegt de verkoper dat ze het voor een veel lagere prijs wil hebben. Nee, dat is veel te laag. Ik heb een vrouw en kinderen. Die moeten ook leven. Schoonzus gebruikt al haar charmes. Soms een hoog zangerig stemmetje. Dan weer een aai over het gezicht van de verkoper. Zo gaat het tien minuten door totdat we de voor ons redelijke prijs hebben bereikt. Nog veel lager dan we het zo konden aanschaffen.
In de pasar verblijven we totdat we alles hebben aangeschaft wat we wilden hebben. Wat niet kon worden gevonden wordt op een lijstje geschreven. Een neef gaat daarmee aan de slag om het te vinden. Buiten is het een verademing ten opzichte van binnen. Warm, dat wel, maar koeler dan daarbinnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten