Thuis in het dorp

Gisteren bestond de tweede stop van de reis uit een bezoek aan de familie van de chauffeur.
We rijden een klein weggetje in. Mintos zwaait naar een vrouw die op de veranda zit. De buurvrouw, zegt hij. Dan staat hij stil voor twee huizen, waar kinderen hun spel staken om te kijken wie daar aan komt.
Op de bank op de veranda van het linker huis zitten twee oudere mensen. Kinderen staan er omheen. We maken kennis met ze. Het zijn de schoonouders van Mintos. De kinderen zijn uit de buurt en daartussen staan ook de zoontjes van 10 en 4 jaar.
Ook een aantal vrouwen komt erbij staan. De vrouw van Mintos, zijn zus en zijn schoonzus. Ze wonen allemaal in de buurt. Het linkerhuis is van zijn schoonouders. Het rechterhuis is van hemzelf. Daar lopen we binnen. Een grote open ruimte met rechts een tv. Een groot kleed ligt op de grond. Er liggen spullen op, waardoor duidelijk wordt dat de kinderen hierop tv kijken. In het achterste gedeelte staat een tafel met stoelen. Links van die tafel en stoelen een ruimte met een wastafel en rechts een deur naar toilet en badkamer.
We worden aan tafel genodigd. Het eten staat erop klaar. We zijn aangekomen, dus we moeten vooral makan. Met eigen hand klaargemaakt. Hoe zal dat smaken. Nou, het smaakt verrukkelijk. Kip alsof je paling eet. Aubergines op een heel speciale manier bereid. We laten het ons allemaal zeer smaken. Als we na een tijdje zijn uitgegeten moeten we vooral de rest van de omgeving zien.
Achter de eetruimte wordt een nieuw deel aangebouwd. Slaapkamers en een badkamer. Voor de kinderen, maar ook als gastruimte voor de toekomst. Achter dat gedeelte waar hard wordt gebouwd ligt de tuin die wordt gedeeld met de schoonouders. Kippen lopen los door de tuin. Er groeien allerlei groenten die ook weer gebruikt worden. Veel bomen, zodat het koel is. We lopen met de zus over een paadje verder naar achteren. We groeten de achterburen die daar op de veranda zitten. Lopen naar links. Na enkele meters worden we verwelkomd door twee oudere mensen die bij een huis rechts zitten. Het zijn de ouders van Mintos die hier wonen. Kom toch vooral binnen. Schoenen uit en we staan binnen in een koele, grote kamer met voor ons een tv en een kleed ervoor. Een kleinzoon ligt erop. Links een bankstel. Ga maar zitten, vragen de ouders. Of we koffie willen. Nee, we hebben net lekker gegeten. De ouders hebben een heel gesprek met mijn schoonzus die vloeiend Bahasa Indonesia spreekt. Ik heb tijd om te observeren. De vader ziet er oud en moe uit. Maar vriendelijk en geinteresseerd in wat mijn schoonzus vertelt. De moeder ziet er pittig uit. Ogen die intelligentie uitstralen. Deze vrouw heeft veel in haar mars. Ze hebben een boerenbedrijfje. De vader heeft sawa's die hij inmiddels aan Mintos heeft overgedaan. Pensioen ken je hier niet als boer. De meeste andere werknemers sparen voor hun pensioen. Zij worden onderhouden door de kinderen. De moeder verontschuldigd zich bij mijn schoonzus. Ze heeft vanwege haar leeftijd geen tanden meer. Er is geen geld voor een kunstgebit. De medische voorzieningen in dit land zijn niet zo als in Nederland. We horen de leeftijd van de ouders en schrikken. De vader is 62, de moeder is 59. Mijn schoonzus is 57! Een wereld van verschil.
Na het eten hebben we trouwens wat cadeautjes gegeven aan de kinderen. En twee dozen balpennen voor de kleine lagere school. Even later is iedereen buiten aan het spelen met het nieuw verkregen spul. De andere kinderen krijgen van de vrouw balpennen. Waarschijnlijk om hen het gevoel te geven dat zij ook iets mogen hebben.
Andere autootjes worden tevoorschijn gehaald. De kinderen spelen harmonieus met elkaar. De rust in het dorp is adembenemend. Hier wordt geleefd. Niet alleen om geld te verdienen, maar om met elkaar en voor elkaar een leven op te bouwen.
We gaan weer weg. Malang lonkt. We kunnen niet weg voordat we de etensgerechten die we overhadden in zakjes hebben meegekregen. Een vriendelijk tot ziens en dankjewel. Wij buigen ons bij wijze van beleefdheid naar de ouderen die we een hand geven. De dank is gemeend. Wat een hartelijk ontvangst. Wat een warm bad. Wat een verschil met ons eigen koude kikkerland waarin we elke vreemdeling met argusoge bekijken.