Het was te verwachten in de andere omgeving. We staan op en horen dat Qalieb ziek is. In deze omgeving is dat anders dan thuis. Diarree kan een teken zijn van een virus of gewoon door de veranderingen en vermoeidheid. Gelukkig blijkt dit na een dag het laatste te zijn. Gisteren hebben we hem dus ziek thuis achtergelaten. Vandaag is hij aan de beterende hand en blijven we dicht bij huis. Ook wel nodig want andere reisgenoot ligt nu weer ziek op bed met dezelfde verschijnselen.
Gisteren hebben we wat inkopen gedaan. Eerst voor mij naar de mobiele internetaanbieder. Denk voor de snelheid van helpen niet aan de bel- of internetwinkels in Nederland. Je komt binnen in een heel moderne omgeving. Loketten op afroep met de middelen die we ook van de gemeenteloketten in Arnhem kennen. Alleen worden de nummers en loketten ook nog door een calldame afgeroepen. Om de twee minuten weer een nieuw loket open. Na de vijftiende denken we vermoeid aan degenen die hier de hele dag werken. We worden geholpen door een meisje die net zoals de rest gestoken is in een grijsrood uniform. De kleur van het bedrijf. De moslimdames in dito rode hoofddoek. Zo zie je hoe de moslimlanden zelf ermee omgaan.
We leggen uit dat we een kaart nodig jebben voor een Ipad. De Ipad wordt in ontvangst genomen. We spreken de duurste versie af: omgerekend 15 euro voor 30 dagen. Dan begint het voor Nederlandse begrippen lange wachten. Het meisje gaat eerst met de laptop linksaf. Na een kwartier komt ze terug. Maar ze komt niet onze kant op, maar loopt rechts een andere deur door. Een van de reisgenoten grapt al dat we die niet meer terug zien. Toch een beetje meer vertrouwen in dit land. Een halfuur later komt ze weer terug. Alles is geregeld. Ik kan nu internetten zonder afhankelijk te zijn van de verbindingen in het hotel.
Mijn schoonzus wil voor haar thuisblijvende familieleden sieraden aanschaffen. Daarom stoppen we bij de goudbuurt. Als ze na een kwartier nog niet terug is, stappen Aneta en ik uit om even door de buurt te lopen. Overal aan de kant kraampjes en kleine winkeltjes. Een opvallend kraampje is een man met een naaimachine. Boven zijn parasol staat 'Vermak'. Indonesisch heeft veel Nederlandse leenwoorden. Mensen brengen hier hun kapotte kleding om ze hier weer te laten 'vermaken'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten