Eindelijk in her vliegtuig. We Zijn ingestapt. Een melding op de startbaan. Er is een probleem. Het duurt even wat langer. Daar zit je dan met je nederlandse gesteldheid waarin elke seconde telt. Een uur later zitten we gelukkig in de lucht. Als ik al vliegangst had, zal ik er nu wel snel van afkomen. Vier vliegtuigen zal ik in deze periode tegenkomen. Vier keer stijgen en landen. Bovendien de ervaring van langer vliegen dan de drie uur die ik tot nu toe heb meegemaakt. Boeken meenemen was mijn devies. En de ipod op de ipad aanzetten. Vliegen maar... Maar ja, na vier uur lezen vallen de ogen langzaam maar zekee dicht. Daar maar even aan toegeven. Even totdat de volgende turbulentie zich aandoet. We zullen weten dat we over de Kaspische zee en Tora Bora vliegen. Dat is even wat anders dan een binneneuropees vluchtje naar Kreta of Turkije.
Tussendoor kijk ik op m'n scherm waar ik de vlucht kan volgen. Zo zie ik welke route we volgen. Duitsland, Polen, Rusland, Georgie. En dan de Europese grens over naar Turkmenistan, Afghanistan, Pakistan en India. En dat alles in nog geen 12 uur met een gemiddelde snelheid van 950 km per uur. Je zult die route eens met de auto moeten doen, bedenk ik me. Daar ben je dan aardig wat meer uren mee zoet.
Ik tel de uren. Ik zie wanneer we het point of no return hebben bereikt, ergens boven de plek waar Kamp Holland en Kandahar liggen, bekend van radio en tv en mijn zoon die er twee maanden heeft gebivakkeerd. Na een voor het gevoel eindeloze reis, wordt het eindpunt aangekondigd. Welkom in Kuala Lumpur, hoofdstad van Maleisie, onze tussenstop.
21 graden lijkt koud maar logisch aangezien het hier zes uur in de ochtend is. We kijken op het bord waar we moeten zijn voor de volgende vlucht. We hebben nog ruim twee uur en moeten naar de verderop gelegen vertrekhal. Met een monorail zijn we daar binnen de kortste keren. De beker koffie bij een bekende Amerikaanse grootkoffieverbruiker heb ik dan al achter de kiezen. Familie van ons koopt even snel de noodzakelijke maar vooral gewenste alcohol in grootverpakking.
T Niet zoveel later zitten we in ons laatste vliegtuig dat ons naar Jakarta zal brengen. We zijn verdeeld ondergebracht. Ik zit voor het eerst aan het raam. Bij het vertrek kijk ik toch liever de eerste minuten de andere kant op. Maar als de hoogte gewend is zie ik naast mij het eiland van Maleisie voor mij wegtrekken. Voor even, want daarna onttrekt een wolkendek het zicht op wat er beneden mij ligt. Ik ben blij dat deze vlucht hooguit twee uur duurt. Een korte vlucht is berekend op mensen met een voornamelijk kleine lichaamsbouw. Als iedereen normaal zit, kan dat net, maar als mijn voorzitter haar stoel op ligstand zet, kan ik mijn knieen ternauwernood redden van een ernstige beklemming. Gelukkig is de tussentijdse maaltijd (lunch om 9 uur indonesische tijd) al snel aan de orde, waarvoor toch weer even de eetstand wordt opgezocht. Niet lang daarna landen we op soekarno-hatta airport Jakarta. Een warm welkom van de piloot en eenzelfde gevoel alsmwe het vliegtuig uitstappen. De warme deken waar we de komende maand in mogen verblijven. Welkom in Indonesia.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten