Vakantie. Uitslapen en laat naar bed gaan? Nou hier zeker niet. Maandag vroeg om 7 uur zitten we aan de ontbijttafel. En hoe. We gaan voor echt indonesisch. voor ons warm eten is hier ontbijt. Nasi en bami. met alle andere lekkernijen die je kunt bedenken. Dus na een tijd is de buik voldoende gevuld voor de eerste echte reis.
We gaan naar Depok, de plaats waar mijn schoonvader is geboren en morgen wordt begraven. Naar familie om de begrafenis voor te bereiden. Met gemiddeld 30 kilometer per uur door de drukke straten van de Indonesische hoofdstad. Die blijkt inmiddels het oude dorpje helemaal te hebben ingenomen. Na een randstadrit van anderhalf uur en nog een klein uur zoeken naar de straat waarvan er acht zijn in Depok.
Als we er zijn worden we hartelijk ontvangen. Ik begin iets te zien van de Indonesische cultuur. Weg van de snelweg worden huizen gebouwd. Daar in de kleine straatjes en steegjes voltrekt zich het echte leven. Aan een steegje ligt het huis van de oom en tante die wij bezoeken. De tuin is voor. Die lopen we binnen. Belegd met marmer of in ieder geval koud glanzend steen, waarmee de grond van de rest van het huis is gebouwd. Naar binnen kom ik in kamer na kamer. Iets verderop een andere doorgang. Daar is het huis van de dochter van de oom en tante. Zo leven ze. Veel op straat. De huizen naar achteren gebouwd en lekker koel.
We bereiden de dienst voor morgen voor. Gelukkig hoef ik niets te doen, waar eerder wel sprake van zou zijn. De enige dominee of zo in de familie. Na verloop van tijd vertrekken we weer. Veel te vroeg voor tante die al bezig was ons te gaan verwennen met iets lekkers. Nee, Nederlanders als we zijn zeiden we van tevoren dat we niets hoefden, en daar houden we ons aan. We lopen weer naar de hoofdweg om de bus met koeling te nemen.
Die brengt ons midden op de dag naar een haven die hier heel bekend is. Midden op de dag betekent de eerste echte ervaring met de file. Ik heb dus ruim tijd om het een en ander te schrijven. De route heb ik al gezien.
De haven is. In het zicht. Ergens achteraan moet een oud VOC schip liggen. De haven is een bezienswaardigheid voor wie de efficiency van de Rotterdamse haven kent. Alles loopt en rijdt door elkaar heen. Van alles en nog wat worden geladen of gelost. We zien spullen waar je in Nederland ver weg van moet blijven zoals stapels asbest. Milieu is er, maar niet om te beschermen. Rommel ligt op straat, of wordt voor ons oog weggegooid. We kijken even in het water van de haven. Vies en vuil met van alles in het water waar je maar liever niet over nadenkt.
Het VOC schip zien we niet door de kluwen van schepen en scheepjes die in de haven liggen en de vele arbeiders die er werken, samen met de eettentjes die er voor de noodzakelijke makan en minum staan opgesteld. Wat een leuke en informele economie is het hier toch. Alles dichtbij wat je nodig hebt. Makan pak? om de paar minuten. We laten beleefd weten dat het niet hoeft.
Weer door naar de volgende stop. Het oude Batavia. Een van de oude en weinige bezienswaardigheden in economisch bruisend Jakarta. Een plein dat de sfeer van het oude koloniale verleden uitstraalt. We zijn dorstig van de haven en de rest van de reis. Dus we trekken een van de oude koloniale koffiehuizen binnen. En wanen ons direct een paar eeuwen terug in de tijd. Tijd voor een frisse tussenstop met mooi uitzicht. Na afloop bekijken we het gebied. Aardig, maar om nou te zeggen dat het me veel doet....
Op naar de plek waar we de avondmaaltijd zullen genieten. We willen eerst naar China Town maar zien ervan af. Teveel lopen. Dus worden we afgezet in het grote Mall Town. Waarom nu Mall Town? Dat begrijpen we al snel als we het grote winkelcentrum binnenlopen. Er komt geen einde aan. Negen verdiepingen luxe spullen en restaurants. Kilometers achter elkaar. Een aantal opmerkelijke dingen in die onmetelijk grote overdeke stad. Zomaar een winkel met "Christian Music". De nieuwste gospelmuziek te koop in het grootste moslimland ter wereld. Tot aan de nieuwste van Sharon Kips, volgens mij toch vooral een beroemdheid in eigen land. We lopen de zaak uit en komen aan de overkant een christelijke boekwinkel tegen. Ook hierin wordt voorzien. Op een vleugel alleen maar restaurants. Indonesische meisjes met cowboyhoeden prijzen de Amerikaanse fastfood aan. We kiezen voor een Javaans eethuis. Heerlijk, zeer smakelijk en genieten....
Na het eten gaan we verder. Komen een nieuwe cultuurschok tegen. Waar wij onze hand niet voor omdraaien, wat wij in elke supermarkt tegenkomen, wordt hier alleen in een Grand Café verkocht. Tientallen mensen in de afhaalrij voor ... een Magnum. Een heel restaurant voor het meest bekende ijsje ter wereld. Hier willen ze er voor in de rij staan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten