Ik laat mijn zintuigen werken. Ik kijk om mij heen, ik luister naar de geluiden, ik ruik de lucht om mij heen en voel de warmte van het nieuwe land. Wat is het anders. Visumaanvraag. In de rij alsof je bij de Efteling staat, zonder tijdsaanduiding natuurlijk. Drie loketten zijn open, twee niet. Aan de andere kant staan collega's van de lokettisten werkloos toe te zien hoe zij hun werk doen. Geen bericht door de microfoon of de extra kassa geopend kan worden. De nu even niet werkende lokettisten zien toe hoe die buitenlanders een voor een hun paspoort trekken en het ingevulde formulier overhandigen. We hebben al betaald bij een ander loket. Als we uit goede wil met zijn drieen voor het loket staan, worden twee weggestuurd. Een per keer. Ieder voor zich. En met een tempo die de rij alleen maar langer doet worden. Maar goed, het is een ambtenaar die zijn werk secuur moet doen en nog niet van klantvriendelijk werken heeft gehoord.
Daarna lopen we snel door de douane heen. Zoekend naar de chauffeur die ons de komende maand op onze reis zal begeleiden. Hij excuseert zich voor zijn kleine bus. Morgen is er een andere. Het blijkt een grap, want al snel zitten we met zijn zessen in de bus voor negen passagiers.
De warmte is klam. Al snel zit het zweet overal waar ik het het liefst niet wil hebben. Maar goed, ik heb me erop ingesteld, dus valt de warmte me redelijk mee. De chauffeur rijdt ons naar het hotel midden in Jakarta. De zintuigen doen weer hun werk. Ik verbaas me over het verkeer dat over vier- en vijfbaanswegen schots en scheef door elkaar heen rijdt. Ze maken zich bekend door op hun claxon te duwen. Dat doen ze dus allemaal. Er doemen in de verte allerlei wolkenkrabbertjes op. Langs de wegen staan borden die zo uit Amerika kunnen zijn ingevoerd. Tussen de hoge bomen het mos en laaggroeiend groen van huizen en huisjes of wat daarvoor moet doorgaan. Welkom in de biotoop van deze Aziatische stad.
De wegen zijn groot en breed. Beter geworden volgens mijn reisgenoten. Ik zie elf uur op de klok in de bus. We kunnen snel door rijden. Gevolg van de vrije zondag waardoor veel mensen zich elders begeven dan op de doordeweeks overvolle snelwegen. Elf uur 's ochtends. Terwijl ik al 21 uur onderweg ben. Toch geen last van een jetlag. In de auto naar Schiphol had ik de klok al omgezet naar de andere tijd en in het vliegtuig zette ik mijn biologische klok om. Nog een hele dag de tijd om iets van het nieuwe land te proeven.
Het hotel is groot en schoon. Een plafond alsof je je in een kathedraal begeeft. We wachten op de kamers. Sommigen gebruiken het om een grote sanitaire stop te maken na die lange reis. We bekijken het zwembad en de fitnessruimte. We zullen er gebruik van maken zeggen drie tegen elkaar. Dan een paar uur pauze. Even niets aan het hoofd. Kamers inrichten. En slapen. Voor mij een twee uur durend hazenslaapje. En daarna de elektronica bewonderen.
We besluiten even wat boodschappen te doen. In een winkel aan de overkant van de weg. Maar... hoe kom je daar? Auto's en brommers rijden al claxonerend door elkaar heen. We zien een gaatje en gaan snel over. Maar dan. Staan we midden op de weg. Hoe doe je dwt. Niemand geeft ons voorrang. Geen zebrapad te zien. Eindelijk krijgen we het door. Loop, steek je hand uit naar het tegemoetkomend verkeer. En ze minderen vaart zodat je kunt oversteken.
En dan... night sightseeing door Jakarta. Aan de kant van de weg mensen, mensen, mensen. Kraampjes met eten waar je maar kijkt. Een markt met tweedehands spullen. En overal afval en rommel op straat. We vinden een eettentje. Sundanees van afkomst en smaak. Bestellen nasi, groente en saté van beef. Niet veel later komt een nog schuchterder bediende dan ze normaal is bij ons om te melden dat het beef op is, maar dat ze garnalen daarvoor in de plaats geeft. Is geen probleem. Lekkere garnalen. Heerlijke maaltijd. Van de rekening staan we, nederlanders dat we zijn, steil achterover (in positieve zin dan wel te verstaan). Driekwart van de prijs is van de garnalen. We betalen met oud geld waar niet meer mee betaald kan worden. Hebben we nog van een vorige reis. Even uitproberen hoe beleefd men is als hen dit overkomt. Valt me goed mee. Even later komt de dame terug met het excuus dat het geld niet meer gebruikt mag worden. We hebben lekker gegeten. Of de beef nou echt op was laten we maar net zo lekker in het midden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten