Wat ik de vorige keer nog niet heb verteld is dat we ook naar de oude school van schoonzus en zwager zijn geweest. Dat was een belevenis! Zowel voor ons als voor de schoolgaande kinderen. Stel je voor: je zit in de klas. Er komt nooit iemand op bezoek. En dan ineens staan er zes vreemden op je schoolplein, waarvan 2 echt blank en 1 jong. Wat doe je dan? Juist! We werden in een mum van tijd omringd door een hele horde kinderen. Iedereen wilde ons zien. De klas bovenin rende het klaslokaal uit om ons enthousiast toe te zwaaien met uitbundig geluid. De leraren werden er duidelijk door overvallen. Voor sommigen van ons die de taal niet machtig zijn ook lastig mee om te gaan. Ik voelde me even tot status van popster verheven. Idols in een Indonesische omgeving. Na vijf minuten keerde de rust weer doordat de directie zo slim was ons uit te nodigen in de lerarenkamer. Daar mochten we kennis maken met enkele leerkrachten.
Na verloop van tijd gingen we weer weg. Weer dezelfde toestanden. Zeker toen Qalieb een van z'n straatvoetbalacties liet zien! Het lukte niet zoals hij wilde, vanwege de halflege plastic bal waarmee werd gevoetbald. Maar ja, in het land der blinden is de eenoog koning, dus na afloop applaus en gejuich van de jonge voetballertjes. En natuurlijk gelijk zelf proberen...
We gingen weg. Een groep kinderen zwaaide ons uit. Kregen een hand van ons. Die ze volgens de beleefdheidsnormen met de rug aan het hoofd plaatsten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten