We zijn op rust. We zijn op Bali. De dag na aankomst zijn we gaan wandelen. Eerst het hele strand van Sanur bekeken. Een en al restaurantjes langs het strand. De pieren zijn vrij klein. Aan het einde ervan staat een huisje waarin je kunt schuilen voor de zon. Na deze strandwandeling gaan we terug om direct de andere kant richting de hoofdstraat. Er is hier een grote supermarkt waar je van alles kunt kopen. Na anderhalf uur lopen en drie keer vragen houden we het voor gezien. De supermarkt is onvindbaar voor ons. Onze wegen splitsen. Qalieb en ik hebben genoeg van de windstille en hete winkelstraat en lopen terug over het winderige strand. De rest van de dag is het uitrusten en wonden likken in ons prive zwembad.
De volgende dag gaan we er met de fiets op uit. Eerst voorzichtig rijden, want we moeten wennen aan het zelf in het verkeer rijden, dat ook nog links rijdt. Op zoek naar de supermarkt. Aan het einde van Sanur gaan we terug. Onderweg zien we wel een aankondiging dat de supermarkt een kilometer verder is. Hij heet Hardy's. De Balinezen spreken het uit als Artis. We rijden langs een groot parkeerterrein. Aan de ene kant kun je binnen rijden, aan de andere kant kun je uitrijden. De parkeerplaats is overdekt met bomen. Het gebouw erachter ook. Ergens hoog op het gebouw zie ik een aankondiging: Hardy's. Ik roep Aneta terug dat we de zoektocht kunnen staken. Hier is het. Het is de zoektocht wel waard. Van alles te koop. Alles wat we willen kunnen we vinden. Zelfs een alcoholische versnapering is hier te vinden en niet duur ook.
Tevreden rijden we een tijd later verder om ons neer te zetten bij een restaurant om uit te rusten en te lunchen. De bediende heeft jaren in Nederland gewoond. Een aanknopingspunt voor een gesprek. Als we later nog iets vragen, moet zij ons het antwoord schuldig blijven en vraagt haar baas erbij. Hij is een Vlaming die jaren terug naar Bali is verhuisd. Voordat we het weten vertelt hij ons zijn trieste levensverhaal
Met een happy ending op Bali. Op die manier horen we allerlei verhalen over Bali uit de eerste hand. We vertellen van onze verbazing dat we hier alcohol kunnen krijgen. Ja dat mag hier. Geen moslimeiland. Waaraan hij gelijk toevoegt dat de Balinezen geen drinkeboers maar zatlappen zijn. Er is een eilanddrank, Arak, dat overal te krijgen is, maar dat vooral door iedereen zelf gestookt wordt. Het is doorzichtig van kleur en gemaakt van rijst. Je ziet ze er 's avonds allemaal mee lopen. Ze gieten het over in een grote waterfles en drinken maar. We vragencof hij het heeft. Enkele tellen later schenkt hij uit een waterfles een klein glaasje vol. Hij verduidelijkt erbij dat hij het bij een betrouwbaar adres heeft aangeschaft. Enkele jaren geleden waren namelijk 28 mensen omgekomen doorneen verkeerde menging van arak. De smaak doet ons denken aan sake, de japanse drank die je in een Japans restaurant warm voorgeschoteld krijgt. Alleen is deze drank koud. We durven het zo midden op de dag in de warmte niet helemaal op te drinken. We moeten nog door het verkeer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten